El bròquil

De dilluns a divendres tens el meu amor, / deixa'm dissabte per anar a fer el pendó

Shakira i Manel
Shakira i Manel

Manel va versionar La tortura de Shakira així:

No dic que tots els dies siguin de sol,
tampoc dic que tots els divendres siguin de festa.
No t'exigeixo que tornis rogant-me perdó,
si plores amb llàgrimes seques, parlant-me d'ella.

Ai, Ramon, quin mal em fas noi, quin mal em fa noi,
que tornessis sense dir-me on anaves.
Ai, Ramon, que se t'ha acabat el bròquil.

Jo sé que no soc Sant Pere, però podríem parlar-ne, amor,
que no només de pa viu l'home i les teves excuses fan pudor.
De tots els errors se n'aprèn i jo sé que tu m'estimes a mi,
millor que et guardis tot això, que ja no et crec,
i, a més a més, duus pintallavis al coll.

Ja hi tornem a ser, ja hi tornem a ser.

No puc demanar que l'hivern em perdoni un roser,
no puc esperar que una alzina em doni peres.
No puc demanar eternitat a un ridícul mortal,
ni anar alimentant a les truges amb faves tendres.

Ai, Dolors, no sé què et passa, no sé què et passa,
que ja no rius les meves gràcies.
Ai, Ramon, ara ja no estàs per, per hòsties.

Jo sé que no soc Sant Pere, i és que no estic fet pas de cartró,
que no només de pa viu l'home i les teves excuses fan pudor.
De tots els errors se n'aprèn i jo sé que avui el teu cor és meu,
millor que et guardis tot això
per aquesta fresca malcarada que t'embruta amb carmí.

No te'n vagis, no te'n vagis,
mira nena, no t'espantis,
de dilluns a divendres tens el meu amor,
deixa'm dissabte per anar a fer el pendó.

Au, vinga nena, no em castiguis més,
i obre la porta que aquí fa molt de fred.

Jo només soc un home penedit,
au, vinga nena, deixa'm tornar al teu llit.

Jo sé que no soc Sant Pere, però podríem parlar-ne, amor,
que no només de pa viu l'home i les teves excuses fan pudor.
De tots els errors se n'aprèn i jo sé que tu m'estimes a mi.
Millor que et guardis tot això, que ja no et crec,
i a més a més duus pintallavis al coll.

Ay, panita mía, guárdate la poesía,
quárdate la alegría pa' ti.

No pido que todos los días sean de sol,
no pido que todos los viernes sean de fiesta.
Y tampoco te pido que vuelvas rogando perdón,
si lloras con dos ojos secos y hablando de ella.

Ay, amor, me duele tanto,
me duele tanto,
que te fueras sin decir adónde.
Ay, amor, fue una tortura perderte.

Yo sé que no he sido un santo,
pero lo puedo arreglar, amor.
No solo de pan vive el hombre
y no de excusas vivo yo.

Solo de errores se aprende
y hoy sé que es tuyo mi corazón.
Mejor te guardas todo eso
a otro perro con ese hueso
y nos decimos adiós.

Esto es otra vez y esto es otra vez,
esto es otra vez, esto es otra vez.

No puedo pedir que el invierno perdone a un rosal,
no puedo pedir a los olmos que entreguen peras.
No puedo pedirle lo eterno a un simple mortal,
y andar arrojando a los cerdos miles de perlas.

Ay, amor, me duele tanto,
me duele tanto,
que no creas más en mis promesas.
Ay, amor, es una tortura perderte.

Yo sé que no he sido un santo,
pero lo puedo arreglar, amor.
No solo de pan vive el hombre
y no de excusas vivo yo.

Solo de errores se aprende
y hoy sé que es tuyo mi corazón.
Mejor te guardas todo eso
a otro perro con ese hueso
y nos decimos adiós.

¡Ven, dame, dámelo!

No te bajes, no te bajes,
oye, negrita, mira, no te rajes.
De lunes a viernes, tienes mi amor,
déjame el sábado a mí, que es mejor.

Oye, mi negra, no me castigues más,
porque allá afuera, sin ti no tengo paz.
Yo solo soy un hombre arrepentido,
soy como el ave que vuelve a su nido.

Yo sé que no he sido un santo,
pero lo puedo arreglar, amor.
No solo de pan vive el hombre
y no de excusas vivo yo.

Solo de errores se aprende
y hoy sé que es tuyo mi corazón.

Ay, todo lo que he hecho por ti,
fue una tortura perderte,
y me duele tanto que sea así,
sigues llorando perdón,
yo, yo no voy a llorar hoy por ti.

Data de publicació: 28 d'abril de 2026
Última modificació: 28 d'abril de 2026
Subscriu-te al butlletí de Catorze
Enviem cada setmana un tast de cultura i literatura en català per correu electrònic.
Subscriu-t’hi
Subscriu-t’hi